تـــنـــهـــا تـــریـــن جـــزیــره

تا بیاوزم به گیسوی سحر

خویش را از ساحل افکنده ام در اب

لیک از ژرفای دریا بی خبر

بر تن دیوار ها طرح شکست

کس دیگر رنگی در این سامان ندید

چشم میدوزد خیال روز وشب

از درون دل به تصویر امید

تا بدین منزل نهادم پای را

 از درای کاروان بکسسته ام

گر ه می سوزد از این اتش به جان

لیک بر این سوختن دل بسته ام

تیرگی پا میکشد از بام ها

صبح می خندد  به راه شهر من

 دود میخیزد هنوز از خلوتم

با درون سوخته دارم سخن