تبليغاتX
تـــنـــهـــا تـــریـــن جـــزیــره

تـــنـــهـــا تـــریـــن جـــزیــره

سنگ صبور

 

رفیق من سنگ صبور غمهام  
به دیدنم بیا که خیلی تنهام                                   هیچکی نمیفهمه چه حالی دارم
                                                                          چه دنیای رو به زوالی دارم
مجنونمو دلزده از لیلیا  
خیلی دلم گرفته از خیلیا                                       نمونده از جوونیام نشونی
                                                                           پیر شدم پیر تو ای جوونی
تنهای بی سنگ صبور  
خونه ی سرد و سوت و کور                                    توی شبات ستاره نیست
                                                                           موندی و راه چاره نیست
اگرچه هیچکس نیومد سری به تنهاییت نزد  
اما تو کوه درد باش طاقت بیار و مرد باش                  تنهای بی سنگ صبور
                                                                           خونه ی سرد و سوت و کور
توی شبات ستاره نیست  
موندی و راه چاره نیست                                        اگر بیای همونجوری که بودی
                                                                            کم میارن حسودا از حسودی
صدای سازم همه جا پر شده  
هر کی شنیده از خودش بیخوده                             اما خودم پر شدم از گلایه
                                                                            هیچی ازم نمونده جز یه سایه
سایه ای که خالی از عشقو امید  
همیشه محتاجه به نور خورشید                             تنهای بی سنگ صبور
                                                                           خونه ی سرد و سوت و کور
توی شبات ستاره نیست  
موندی و راه چاره نیست                                        اگرچه هیچکس نیومد سری به تنهاییت نزد
                                                                            اما تو کوه درد باش طاقت بیار و مرد باش
تنهای بی سنگ صبور  
خونه ی سرد و سوت و کور                                     توی شبات ستاره نیست
                                                                            موندی و راه چاره نیست

+ نوشته شده در  چهارشنبه پنجم فروردین 1388ساعت 15:42  توسط امیر مسعود  | 

سلام سلام سلامی بعد از  نمیدونم چند ساعت جند روز ویا چند ماه

این متن رو من خیلی دوست دارم نمیدونم چرا ولی خیلی تووپه خلاصه کلی با این اهنگ حال میکنم خلاصه این شعر که ستار عزیز اون رو اجرا کرده همدم تنهایی های این چند وقت منبو راستی یادم رفت بگم من از همه برای دیرکردنم ..... امید وارم داداشتون رو ببخشید 

 سلام ای کهنه عشق من که یاد تو چه پا بر جاست

 

سلام بر روی ماه تو عزیز دل سلام از ماست
تو یه رویای کوتاهی دعای هر نظرگاهی
شدم خواب عشقت چون مرا اینگونه میخواهی
شدم خواب عشقت چون مرا اینگونه میخواهی
من آن خاموش خاموشم که با شادی نمیجوشم
ندارم هیچ گناهی جز که از تو چشم نمی پوشم
تو غم در شکل آوازی شکوه اوج پروازی
نداری هیچ گناهی جز که بر من دل نمی بازی
نداری هیچ گناهی جز که بر من دل نمی بازی
مرا دیوانه میخواهی ز خود بیگانه میخواهی
مرا دلباخته چون مجنون ز من افسانه میخواهی
شدم بیگانه با هستی زخود بیخود تر از مستی
نگاهم کن نگاهم کن شدم هر آنچه میخواستی
سلام ای کهنه عشق من که یاد تو چه پا بر جاست

سلام بر روی ماه تو عزیز دل سلام از ماست
بکش دل را شهامت کن مرا از غصه راحت کن
شدم انگشت نمای خلق مرا تو درس عبرت کن
بکن حرف مرا باور نیابی از من عاشق تر
نمیترسم من از اقرار گذشت آب از سرم دیگر
سلام ای کهنه عشق من که یاد تو چه پا بر جاست

سلام بر روی ماه تو عزیز دل سلام از ماست
سلام ای کهنه عشق من که یاد تو چه پا بر جاست

سلام بر روی ماه تو عزیز دل سلام از ماست

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه هفدهم آذر 1387ساعت 21:11  توسط امیر مسعود 

 

دیگه از این زندگی خسته شدم

همه ی در ها به روم بسته شدن

من و چهار تا دیوار یک پنجره

توی ابن اتاقک بی هنجره

نفسی نیست برای داد زدن

گر نفس هست تو فریاد بزن

تو بزن داد که فریاد تو بیدار

هر که را خفت در این بیداری

تو بزن داد بزن داد بزن داد

که فر یاد تو بیدار کند داد رس را

 

+ نوشته شده در  شنبه سی ام شهریور 1387ساعت 12:56  توسط امیر مسعود  | 

من کیم

سلام دوستان سلام 

این شعر....

این شعر یکی از دوستان نزدیکمه که من خیلی دوستش دارم

چند روز پیش گفت این شعر من رو تو وبلاگت بنویس تا نظر دوستانت رو بدونم

حالا دوست دارم نظرتون رو در مورد این شعر برام بنویسید و دوستم رو خوشحال کنید


 

من کیم؟!..

***

من کیم!..

یه دیونه!

دیونه چشات بودم

همون چشای اهویی

همون نگاه اتشین

ولی چه حیف...

نفهمیدی...

نفهمیدی نگاه تو

اتشی بود به قلب من

به قلب و تار و پود من

دروغ نگم ..

وجودمن

***

تاکه یه روز

یه روز بد

یک روز تلخ و بی ثمر

یه ادمی با دل سرد

اومدو دادبه تو خبر!...

که فرهادت عاشق شده

عاشق دل باخته شده

جای تو

توی قلب اون

یکی دیگه..

اما بازهم ...

 نفهمیدی؟..

نفهمیدی که قلب من

فرهاد چشمهای تو بود

شیفته ی رفتار تو بود

عاشق

گفتار تو بود

اما گرفتی تو شیرین

شیرین ترین نگاهتو

به جا گذاشتی واسه من

تلخ ترین

حکایتُ

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه چهاردهم شهریور 1387ساعت 12:55  توسط امیر مسعود  | 

گفت و گو

گفتم: ای پیر جهان دیده بگو ..

از چه تاگشته بدینسان کمرت!؟

مادرت زاد با این صورت زشت؟..

یاکه ارثی است تو را از پدرت !؟

ناله سرداد : که فرزند .. مپرس

سرگذشت من افسانه پرست

اسمان داند و دستم که چه سان

کمرم تا شد و تاخورده شکست  !

هرچه بدیدم از این نظم خراب

همه از دیده ی قسمت دیدم ..

فقر و بد بختی خود در همه حال

با ترازوی فلک سنجیدم  !

تن من یخ زده در قبر سکوت !

دلم اتش زده از سوزش تب !

همه شب تا به سحر لخت و ملول

اسمان بود و من و دست طلب

عاقبت در خم یک عمر تباه

واقعیات به من لج کردند..

تاکه چاره بجویم ززمین:

کمرم را به زمین کج کردند

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و یکم مرداد 1387ساعت 10:30  توسط امیر مسعود  | 

سلام

                        سلام

                                                      سلامی بعد از N روز

من امروز کنکور داشتم و تمام شد البته به سلامتی

             و

فکر کنم دانشگاه تولید یخ تهران قبول بشم

 

+ نوشته شده در  جمعه هفتم تیر 1387ساعت 22:34  توسط امیر مسعود  | 

اسمش رو نبر (کنکور)

سلام دوستان ؟!!!

خیلی شرمندم

 ببخشید

آخه میدونین من امسال .... امسال...اسمش رو نیار دارم(کنکور) 

و از طرف مادر پدرم مجوز ندارم که اپ کنم

امید وارم کسانی که نظر دادن و من جوابشون رو ندادم من و ببخشن 

 اینم مطلب ایندفه که تقدیم به همه دوستام

به امید دیدار تا بعد


اگه گفتی کجام؟؟!!!!

.

.

.

.

.

.

تو تعمیرگاه !

میدونی چرا؟؟

.

.

.

.

.

چون خرابتم

 

+ نوشته شده در  شنبه هفدهم آذر 1386ساعت 12:54  توسط امیر مسعود  | 

خدا نگهدار کارو

سلا دوستان

امشب خبر بدی به من رسید و اون این بود

هنرمند عزیز ....

                    شاعر بزرگ......

                                          کارو   عزیز ......

                                                                    به معبود خود پیوست

کارو برای من شخصیت مهمی بود 

او کسی بود که  من شعر های زیبایش را برای شما می نوشتم

من نمیدونم چی بگم اخه من کارو رو فقط از روی شعر های او می شناختم و از شعر هاش به بزرگی مردونگی

وجوانمردی او پی بردم

به نظر من کارو ناشناخته موند

من کمتر کسی رو میشناسم که کارو رو بشناسه یا حتی شعر های زیبا و متن ها زیبا تر او رو خونده باشه

دوستانی که  این مطلب رو میخونن ۱ فاتحه برای شادی روح اون مرد بزرگ بفرستن

اینم تصویر اون بزرگوار که من از روی کتاب شکست سکوت او گرفتم

 

و به خاطر فوت اون بزرگوار من تا ۱ ماه نمیخواهم آپ کنم

و امروز کارو برادر ویگن سلطان پاپ ایران به سوی معبود خود پرواز کرد

کارو عزیز روحت شاد


دوستان عزیز من برای این پست نظر خواهی قرار ندادم اگر کسی دوست داشت  در این مورد نظری بده میتونه نظر خودش رو در پست قبلی ابراز کنه

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه سی و یکم تیر 1386ساعت 23:52  توسط امیر مسعود 

خدا!...

خدا!...

 

 

یک روز که مرده بودم اندر((خود))زیست

 

گفتم بخدا ، که این خدا ، در ((خود)) کیست؟!

 

گفتا که در ان ((خود))ی که سرمایه ی ((هست))

 

در سنگر عشق ، جوید اندر ((خود))((نیست))


+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و پنجم تیر 1386ساعت 20:40  توسط امیر مسعود  | 

THE END

سلام دوستان  این اخرین پست منه (البته تا بعد از امتحان ها)  به امید دیدار

 

دود می خیزد

 

 

دود می خیزد ز خلوت گاه من

 

کس خبر کی بابد از ویرانه ام

 

با ردرون سوخته دارم سخن

 

کی به پایان میرسد افسانه ام ؟


دست از دامان شب برداشتم

 

تا بیاوزم به گیسوی سحر

 

خویش را از ساحل افکنده ام در اب

 

لیک از ژرفای دریا بی خبر

 

بر تن دیوار ها طرح شکست

 

کس دیگر رنگی در این سامان ندید

 

چشم میدوزد خیال روز وشب

 

از درون دل به تصویر امید

 

تا بدین منزل نهادم پای را

 

 از درای کاروان بکسسته ام

 

گر ه می سوزد از این اتش به جان

 

لیک بر این سوختن دل بسته ام

 

تیرگی پا میکشد از بام ها

 

صبح می خندد  به راه شهر من

 

 دود میخیزد هنوز از خلوتم

 

با درون سوخته دارم سخن

 

+ نوشته شده در  شنبه یکم اردیبهشت 1386ساعت 14:18  توسط امیر مسعود  | 

تولد

تولد           تولد          تولد

سلام دوستان خوبم عیدتون مبارک ۱۰۰ سال به

این سال ها امید وارم سال خوبی داشته

باشید 

 امروز ۱ روز پر خاطره و شادی برای منه

چرا؟

 چون  

امروز جزیره یک ساله میشه

 

 

 

 

 

امیدوارم با شعر هایی که میوشتم و مینوسم بتونم

شما دوستان گلم رو نگه دارم  تا بتونم به شوق

شما همچنان جزیره رونگه دارم و شعر بنویسم

خوب امید وارم سال خوبی داشته باشید تابعد

+ نوشته شده در  جمعه دهم فروردین 1386ساعت 13:21  توسط امیر مسعود  | 

ایزابل …

 

 

ایزابل …

 

 

گریه کنید! . . گریه کنید ای خاطرات گذشته. ای خاطرات دوران

 

ازیاد رفته جوانی ، ای اشکهای پنهانی ، گریه کنید ، ایزابل من رفت …

 

ایزابل من مرد. .

 

نمی توانم ! باور کنید ، هیچ نمی توانم او را . خودش را نه ، همه ی

 

 انچه اودر پریشانی نگاه پریشانش برای من ، و بالاتر از من ! برای قلب دیوانه

 

پرست من ، داشت ، فراموشم کم .

 

امشب هم مثل هرشب ، قلبم به یاد زندگی شاعرانه ای که با او داشتم

 

همانطور ساده پارچه پارچه فرومیریزد .

 

از دور نمی دانم چقدر دور ، ناله های سر گردان پیانوئی تارو پود وجود

 

وحشی و منقلبم را بلرزه انداخته ات است ، نمی دانم انگشتان کدام ادم دل شکسته

 

ایست که در کشاکش امواج شرنک الوده این ناله ها جگر سوز ، لا بلای

 

دندانه های پریده رنگ پیانو : جان زندگی صاحب مرده ام را به لب مزار اره زوهای

 

به خاک سپرده ام رسانیده ! . . یک مشت اشک پراکنده درگوشه  کنار دیده گان

 

شب زنده دارم ، بیداد میکنند .  مدتها با اهنگ پیانو ساکت و در کوفته اشک

 

می ریزم  . . انوفت . . دلم می خاهد فریاد بکشم ، و فرمان دلم را بلا اراده

 

انجام می دهم !

 

شوپن ! . . اخ شوپن پ ! ناله مکن … اشک مریز ، دیوانه شدم … مردم …

 

بیچاره شدم … شوپن !

                                                    ***

 

یکباره ناله پیانو در تیرگی شب سرسام گرفته خاموش میشود و

 

اشکهای من . . اشک های وحشت زده و گیج من هم ، همراه با واپسین ناله ی پیانو ،

 

در پریدیگی رنگ گونه های مرطوب  ورنک پریده ام میمیرد. .

 

تنها ، یک قطره اشک ، یک قطره اشک  دل افسرده ، در گوشه چشمم لنگر

 

 انداته و هیچ خیال فرو ریختن ندارد .فکر میکنم شاید دلش شکسته است از

 

اینکه هم ی ان اشک ها با اهنگ پیانو مردند ! ولی او باید در دامن سکوت

 

بدون هیچ گونه تشریفات بیمرد . .

 

دلم هیچ نمیخواهد که قلب اخرین قطره  اشک دل شوریده ام را بشکنم . .

 

با دستمال سپیدم  ، که تنها یادگار (( او )) اهسته پا کش میکنم . .

 

انوقت . . انوقت هیچ : جنون ! جنون مرگ . . مرگ عشق ناتمامی که همان طور

 

نا تمام ماند . . با اشک گمشده در دستمال سپیدم حرف میزنم : ببین ! . . تو

 

خودت دیدی که همه ی ان اشک ها بدون کفن مردند  . . ولی تو . . ؟ . .

 

                                          ***

 

کفن اخرین قطره اشکم  ، دستمال سپیدم را ، که تنها یادگار

 

(( او )) ست ، دیوانه وار در پارچه سیاهی می پیچم ، وتابوت اشکم را با امواج

 

اسمان نورد بادها میسپارم . ببرید باد ها ! ببرید . این تابوت ، ارامگاه

 

متحرک قلب در هم شکسته ایست که اغشته با شک وخون ، زیر پای ناکامی ،

 

 ناله کنان جان داد . . .

 

وباد ها بخاطر من ! بخاطر قلب شکسته من ، ناله سر دادند . و ناله ی بادها

 

همه ی اسمان ها را که پناه گاه ناله های بی پناه من بود بگریه انداخت . .

 

من در تلاطم امواج اشفته ی  سرشک  توفانی اسمان ها ، زندگی خود را

 

دیدم که سرافکنده و پریشان حال ، دست وپازدو . . مرد  ! . . من دلم برای زندگی

 

جوان مرده انم نسوخت ، دلم برای قلب تیره بخت بیچاره ام سوخت ، که در اخرین

 

لحظه ی زندگی تهمت زد و محنت باری که داشت ، نومیدانه فریاد کشید:  

 

ایزابل ! . . .

                 آخ . . .

                           ایزا . . .

                                      بل . . .

+ نوشته شده در  شنبه نوزدهم اسفند 1385ساعت 0:9  توسط امیر مسعود  | 

وداع

 

                               وداع

 

بروای دوست برو ، برو!

 

برو ای دختر پالان محبت بردوش ..!

 

دیده بر دیده ی من ، مفکن نازم مفروش..                                

 

من دگر سیرم.. سیر!..

 

به خدا سیرم از این عشق دوپهلوی توپست!

 

تف بران دامن پستی که تورا پروردست!

 

                     

 

کم بگو، جاه تو کو! مال توکوبرده زر!

 

کهنه رقاصه ی وحشی صفت زنگی خر!

 

گر طلا نیست مرا ، تخم طلا!..مردم من،

 

زاده ی رنجو وپرورده دامان شرف.

 

آتش سینه ی صدها تن دلسردم من!

 

دل من چون دل تو ، صحنه دلقکها نیست!

 

دیده ام مسخره خنده چشمک ها نیست!

 

دل من مامن صدشور و بسی فریاد است:

 

ضربانش : جرس قافله ی زنده دلان

 

طپش طبل ستم کوب ستم کوفتگان

 

چکش مغز زدنیای شرف رو رفتگان

 

«تک تک» ساعت ، پایان شب بیداداست!

 

دل من ای زن بدبخت هوس پرور پست!

 

شعله ی اتش«شیرین» شکن «فرهاد» است!

 

حیف ازاین قلب ، از این قبر طرب پرور درد

 

که به فرمان تو ، تسلیم تو جانی کردم ،

 

حیف ازان عمر ، که با سوزشراری جانسوز

 

پای مال هوسی هرزه و انی کردم !

 

درعوض با من شوریده ، چه کردی؟ نامرد!

 

دل به من دادی ؟ نیست؟

 

صحبت از دل مکن ، این لانه ی شهوت، دل نیست!

 

دل سپردن اگر اینست! که این مشکل نیست !

 

هان ! بگیر، این دلت ، از سینه فکندیم بدر!

 

ببرش دور.. ببر !

 

ببرش تهحفه زبهر پدرت ، گرگ پدر !

 

اورفت..من خودم اورا فرستادم ! ولی پس از رفتن او احساس،

 

کردم که هیکس را نمی توانم واقعا دوست داشته باشم !..

 

باور کنید ! هیچ نمی دانستم ، که با مرگ او ، عشق من هم برای همیشه

 

میمیرد ، ولی چکار میتوانم بکنم .. رفته بود .. مرده بود .. وهرچه

 

داشتم .. باخودش ، همراه با خودش ، برده بود :«وداع» را پس از

 

درک این حقیقت تلخ ساختم!..

 

تقدیم به خواهر خوبم

«ا-ج»

+ نوشته شده در  سه شنبه یکم اسفند 1385ساعت 13:38  توسط امیر مسعود  | 

باران و شراب آب؟!..

                         

                         باران

 

ببار ای نم نم باران              زمین خشک را تر کن

 

سرود زندگی سر کن           دلم تنگه .. دلم تنگه..

 

بخواب ،ای دختر نازم          بر روی سینه بازم

 

که همچون سینه سازم          همه ش سنگه.. همه ش سنگه..    

      

نشسته برف بر مویم..          شکسته صفحه رویم

 

خدایا باچه کس گویم            که سر تا پای این دنیا

 

                 همه ش ننگه .. همه ش ننگه ...

 


 

  شراب آب؟!..

 

                    گفتم:که چیست،فرق میان ، شراب

واب

 

                    که این یک ، کند خنک دل وان یک،کند کبابا!

 

                    گفتا:که آب:خنده عشق است در سرشک ..

 

                    لیکن شراب ، نقش سرشک است در سراب !

 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و نهم دی 1385ساعت 16:54  توسط امیر مسعود  | 

نام شب

                                               نام شب

 

                من اشک سوکت مرده در فریا د

 

               ((داد)) ی سروپاشکست،در بیدادم

               اینها همه هیچ .. ای خدا شب عشق

 

             ((نام شب عشق)) را که برد از یادم ؟!

 

اشک شب

+ نوشته شده در  جمعه بیست و نهم دی 1385ساعت 16:47  توسط امیر مسعود  | 

ژیگولو

 

 

ژیگولو

 

گردن دراز  لاغرو باریک

دوسه من((اپل))   کراوات شیک

عینک سفید    ثلث ان تاریک

ناخن ها دراز   مو ها کتابی

((پوشت)) بنفش   کت عنابی

کفش پسته ای     شلوار ابی

 

* * *

 

خنده های جلف   غمزه و اطوار

کلی بی حیا   کلی بدهکار

بد پوزو پرو   بیکار وبیعار

نوک پا تاسر  دروغ و کلک

اسم چند ارتیست  یک مشت متلک

 

 * * *

 

مرده زنان   جه پیر چه جوان

فیلسوف زمان   در پنج شش زبان

گودنایت فی فی جان    (از انگلیسی)

(از فرانسه) اوه     منشری مرسی

در عالم خواب     یک لحظه لندن

یک لحظه پاریس   بعد نیوجرسی

 

* * *

 

منزل اقا    پار منوچ خان

کمی دور تر از    گود عباسی

ثروت موهوم       سه ملیون دلار

سرمایه نقد    سه چهار پاپاسی

با وجود این    همراه سوسکش

فی فی توپول    شکسته شاسی

با پول مردم     بر رودرواسی

کافه شهرداری   پی رقاصی

سه دفعه تانگو   سی دفعه رومبا

بعد تا نصف شب   ((بوگی)) و سامبا

 

* * *

 

کت رفته گرو   پیراهن پاره

دهان خون الود    گیج و اواره

یک دست در دفته    ((دک ودنده)) خرد

اقای اجدان   من و منوچ قرطی

برید ببیند  فی  فی را کی برد

 

* * *

 

جاده به جاده   پای پیاده

تق تق یه در   سایه مادر

در کنج ایوان   مست و نیمه جان

میرود به خواب ((گود نایت فی فی جان))

 

 

+ نوشته شده در  شنبه شانزدهم دی 1385ساعت 14:15  توسط امیر مسعود  | 

گمنامی گم نشده

گمنامی گم نشده!..

میان همهی جوی ها که همراه همه ی رود ها به دریا سرازیر میشدند

جوی کو چکی بود که هیچ میل سرازیر شدن به دریا را نداشت!..

وقتی سایر رود ها پر سیدند چرا؟ گفت: من هر چند در مقابل عظمت دریا بس نا چیز و خوارم!..اما من..

((گمنامی گم نشده)) را بشتر از((شهرت گم شده)) دوست دارم

 سلام دوستان من برگشتم خییییییییییییلی جالب بود واقعا .... نمیدونم چی بگم فقط میتونم بگم اگه تونستید حتما برید

+ نوشته شده در  شنبه بیست و یکم مرداد 1385ساعت 11:44  توسط امیر مسعود  | 

برای مردن

برای مردن 

تاروح بشر به چنگ زر زندانیست

شاگردی مرگ پیشه انسانی است

جان از ته دل طلب مرگ است دریغ

در هیچ کجا((برای مردن)) جا نیست؟

+ نوشته شده در  شنبه بیست و یکم مرداد 1385ساعت 11:44  توسط امیر مسعود  | 

سرشک

سلام دوستان امید وارم خوب باشید خوشبختانه از یه نظر و بدبختانه از نظر دیگر من تا ۲۰ روز نمیتونم چیزی براتون بنویسم

چرا؟؟؟؟

چون ۱ سفر دارم که جای خیلی خوبیه که خانه خداست برای همین تا ۲۰روز من   نمیتونم اپ کنم  

ولی برای همه دعا میکنم پس تا ۲۰ روز بای

 

سرشگ

پرسیدم از سرشک که سر چشمه ات کجاست؟

نالیدو گفتی:((سر))زکجا((چشمه)) از کجا؟

لبخند لب ندیدی قلبم که پیش عشق :

هر وقت دم زخنده زدم گفت نابجاست!

 

 

 

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و یکم مرداد 1385ساعت 9:14  توسط امیر مسعود  | 

تنهایی

سلام خیلی حالم گرفته 

همه دوستام رفتن من موندمو ۱ کوله بار خاطره دیگه کسی نمونده که بخوام براش دردودل کنم

منم که نمیتونم از این شهر برم چون هر گوشه این شهر برای من کلی خاطره داره  به هر طرف که نگاه میکنم دوستامو میبینم  فقط میتونم بگم بچه ها منو تنها ولم نکنید من تازه حالا درد سهراب رو میفهمم

این رو هم تقدیم میکنم به دوستام از جمله نوید که جای برادر بزرگ منو دارهو پیمان دوست عزیزم

دیر گاهی است در این تنهایی
رنگ خاموشی در طرح لب است
بانگی از دور مرا می خواند
لیکن پاهایم در قیر شب است
دیر گاهی است در این تنهایی
رنگ خاموشی در طرح لب است
جنبشی نیست در این خاموشی
دست ها,پاهادر قیر شب است


این هم نظر دوست (داداش بزرگه)من:

امیر جان همه جا با یاد و خاطرات تو هستیم و مطمئن باش برایت آنچنان دلتنگیم
که در باورت نمیگنجد
و اگر منو برادرت میدونی بدان که یه برادر هر جای دنیا که باشه به یاد برادرش هست همان طور که هستم
ای رفیق تنهایی ام دلم به اندازه ی آسمان گرفته کجایی؟

+ نوشته شده در  یکشنبه یکم مرداد 1385ساعت 14:50  توسط امیر مسعود  | 

من و تو

من و تو

 

من میگم افتاب نمیخوام تو واسم یه افتابی

 

تو میگی  ابر سیاهی که رو افتاب پا میزاری

 

من میگم نورو نمیخوام تو واسم یه چل چراغی

 

تو میگی  گرفتی از من نور عشقو زندگانی

 

من میگم مهتاب عشقو میبرم از خاطرم باز

 

تو میگی عشقی نمونده  که بخای ببری از یاد

 

من میگم ابو نمیخوام تو واسم یک دریا ابی

 

تو میگی من اب نیستم منم اشک بی وفایی

 

راستی من وب قدیمی هم دارم که تازه اون رو پیدا کردم اونجا هم سری بزنید

تنها ترین جزیره

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هشتم تیر 1385ساعت 14:10  توسط امیر مسعود  | 

بازیگر

سلام دوستان این شعرومن خیلی دوست دارم   و به قول دوستم

یا باید دوباره موند و دباره ساخت .................... یاباید رفت ولی دیگه دل نباخت

بازیگر

هر ادمی بازیگره بازیش یه روز تموم میشه

نقشی که زندگی داره بدون تو هیچ میشه

پس ای خدا تو کاری کن تا اون که رفت برگرده باز

چون زندگیم بدون اون یهای بابا !!!؟؟؟ لحظه نابود میشه

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1385ساعت 10:56  توسط امیر مسعود  | 

اخرین نقطه!...

هر بارمرا میدید ٬ ساعت ها گریه میکرد ! اخرین بار که به سرا غم امد ٬ دیوانه وار میخندید ! وقتی حالت استفهام را در نگاه مندید ٬ با طعنه گفت :تعجب مکن که چرا میخندم٬ من دیگر ان زن سابق نیستم ! بس بود هرچه  تو قاه قاه خندیدی ٬ ومن های های گریستم !..

تازه حرفش را تمام کرده بود که یکباره قطره اشکی سر گردان در گوشه چشمش لنگر انداخت ؟ با طعنه گفتم:

بنا بود گریه نکنی . پس این قطره اشک چیست ؟! اشک را با دست پاک کرد و فیلسوفان گفت :

این ؟ این  قطره ٬ اشک نیست ! نقطه است ! میفهمی ؟ ( نقطه) ! این اخرین نقطه ایست که با اخرین فصل کتاب ایمانم ! به عشق مردان گذاشتم ! من دیگر به هیچ چیز مردان ایمان ندارم!..

جز... به یکپارچه گیشان در نامردی !...

اخرین نقطه

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و دوم فروردین 1385ساعت 13:55  توسط امیر مسعود  | 

هذیان های یک مسلول

همراه باد از نشیب و از فراز کوهساران

از سکوت شاخه های سرد فراز بیشه زاران

از خروش نغمه سوزوناله ساز ابشاران

از زمین ، از اسمانان ، از ابرو مه ، از بادو باران

از مزار بیکسی گمگشته در موج مزاران

میخراشد قلب صاحب مردهای را سوز سازی

ساز نه ، دردی ، فغانی ، ناله ای ، اشک نیازی

مرغ حیران گشته ای در دامن شب میزند پر

میزند پر درو دیوار دامان ظلمت میزند سر

ناله میپیچد به دامان سکوت مرگ گستر:

((این منم ! فرزند مسلول تو .. مادر ، بازکن در

باز کن در باز کن ...تا بینمت یک بار دیگر !

چرخ گردون ز اسمان کوبید ایتسان بر زمینم

اسمان قبر هزاران ناله کنده بر جبینم ..

تار غم پرده گسترده پرده روی چشم نازنینم

خون شد از بس که مالیدم به دیده استینم

کو بکو پیچیده دنبال تو فریاد حزینم !

اشک من در وادی اوارگان اواره گشته

درد جان سوز مرا یاره گی ها چاره گشته

بر سرشورده جز مهر تو سودایی ندارم ..

غیر اغوش تو دیگر در جهان جایی ندارم

باز کن ! مادر ، ببین از باده خون مستم اخر !

خشک شد ، یخ بست ، بر دامانم حلقه دستم اخر !

اخر ای مادر زمانی من جوانی شاد بودم

سربسر دنیا اگر غم بود من فریاد بودم

هر چه دل میخواست در انجام ان ازاد بودم

صید من بودند مهرویان من صیاد بودم

بهر هزاران دختر ((شیرین)) صفت ((فرهاد)) بودم

درد سینه اتشم زد ، اشک تر شد پیگر من

لاله گون شد سربسر ، از خون سینه بستر من

خاک گور زندگی شد ، در بدر خاکستر من

پاره شد در چنگ سرفه پرده در پرده گلویم

وه ! چه دانی سل چا کردست با من ؟ من چه گویم !؟

همنفس بامرگم و دنیا مرا از یاد برده

ناله ای هستم کنون در چنگ یک فریاد مرده !

این زمان دیگر برای هرکسی مردی عجیبم !

ز استان دوستان مطر و دودر هرجا غریبم

غیر تعن و لعن مردم نیست ای مادر نصیبم..

زیورم ، پشت خمیده ، گونه های گود ، زیبم !

ناله محزون حبیبم ، لختهی خون طبیبم !

کشته شد ، نابود شد ، تاریک شد ، روز جوانم

ناله شد ، افسوس شد ، فریاد ماتم سوز جانم

داستان ها دارد از بیداد سل سوز نهانم ..

خواهی ار جویا شوی از از این دل غمدیده ی من

ببین چه سان خون میچکد از دامانش بر دیده من

وه ، زبانم لال ، این خون دل افسرده حالم !

گر که شیر توست ، مادر .. بیگناهم ، کن حلالم!

اسمان ! .. ای اسمان .. مشکن چنین بال و پرم را !
بال و پر دیگر چرا ؟ ویران که کردی پیکرم را !
بسکه بر سنگ مزار عمر کوبیدی سرم را ..

باری امشب فرصتم ده تا ببینم مادرم را ..

سر بر بالینش دهم ، گویم کلام اخرم را

گویمش مادر چه سنگین بود باری که بردم ..

خون چرا قی میکنم ، مادر مگر خون خوردم ؟

سرفه ها !تک سرفه ها ! قلبم تبه شد ، مرد ف مردم !

بس منید اخر ف خدارا ! جان من بر لب رسیده ..

افتاب عمر رفته روز رفته ، شب رسیده ...

زیر ان سنگ سیه گسترده مادر ، رختخوابم !

سرفه ها محض خدا خاموش ، میخواهم بخوابم

عشقها ! ای خاطرات .. ای ارزو های جوانی !
اشکها ! فریاد ها .. ای نغمه های زندگی !

سوزها .. افسانه ها .. ا ناله های اسمانی .!

دستتان را میفشارم با دودست استخوانی !

اخر .. امشب رهسپارم سوی خواب جادانی

هرچه کردم یا نکردم هرچه بودم در گذشته

گرچه پود از تار دل ، تار دل از پودم گذشته

عذر میخواهم کنون با تنی در هم شکسته :
میخزم باسینه تا دامان یارم را بگیرم

ارزو دارم که زیر پای دلدارم بمیرم ..

تالیاس عقد خود پیچید بدور پیکر من

تا نبیند بی کفن ، فرزند خود را مادر من !

پر سه میزد سر گردان بر دیدگان تار خوابش

تا سحر نالید خون قی کرد ، توی رختخوابش

تشنه لب فریاد زد شاید سی کوید جوابش

قایقی از استخوان ، خون دل شوریده ابش،

ساحل مرگ سیه منزل گه عهد شبابش :
بسترش دریای خونی خفته موج و ته نشسته ،

دستهایش چون دو پاروی کج در هم شسته

پیکر خونین او چون زورقی پارو شکسته

میخورد پارو به اب میرودقایق به ساحل ..

تارساند لاشهی مسلول بی کس را به منزل ..

اخرین فریاد او از دامن دل میکشد پر :

این منم ، فرزند مسلول تو ، مادر ، باز کن در!

بازکن ، از پا افتادم .. اخ .. مادر..

                             ما. . . د. . . ر . .

 تقدیم به دوست خوبم (  EL-JA )

+ نوشته شده در  شنبه نوزدهم فروردین 1385ساعت 21:4  توسط امیر مسعود  | 

اشک رُز

سلا م این هم اشک رُز تقدین به تمام دوستانم که امید وارم مثل گل روز باشند ولی عمرشون مثل گل نباشه

دلم ازاینهمه گرفتاری ٬ این همه خون خواری و تبهکاری ٬ گرفته بود. رفتم سراغ دوستم ..گفتم: بیا بخاطر  یک لحظه فراموشی ٬ پیمانه ای چند می بزنیم .

 بزیر درخت رزی که تنها درخت خانه ما بود پناه بردیم. هنوز اولین پیمانه س شراب را را سر نکشیده بودم که یک قطره اب ٬ از شکستگی یک شاخه ی سر شکسته ٬ به دامانم فرو غلتید ..با تعجب از دوستم پرسیدم :

این قطره چه بود ؟دراسمانها که از ابر خبری نیست .. دوستم پاسخی داد ٬ که روحم را تکان دادگفت :

درخت رز است که گریه میکند ! میخواهد بما بفهماند ! که بی انصاف ها لااقل خون مرا جلوی چشم من نخورید!...

+ نوشته شده در  سه شنبه پانزدهم فروردین 1385ساعت 19:21  توسط امیر مسعود  | 

گل سرخ و گل زرد

سلام دوستان اینم  نمیدونم چی بگم شما هرچی میخواهین روش بگذارید

 گل سرخی به او داد ٬ گل زردی به من داد...!

برای یک لحظه ناتمام قلبم از طپش افتاد ..

با تعجب پرسیدم :مگر از من متنفری ؟!

گفت : نه باور کن ٬ نه ولی چون تو را واقا دوست دارم ٬

نمی خواهم پس از انکه کام از من

 گرفتی برای پیدا کردن گل زدر ٬ زحمتی

 به خود هموارکنی...

+ نوشته شده در  جمعه یازدهم فروردین 1385ساعت 18:47  توسط امیر مسعود  | 

عشق دروغ ...

 

سلام دوستان بسوزه پدر عشق این هم یک نوشته زیبا برای دوستان زیبا

 

عشق دروغ ...

 

رفته بودیم که دور از انظار دیگران ، ساعتی باسرگردانی یک عشق بی پناه ،زیر روشنایی

مات ماه گردش کنیم ...

اسمان کاملا صاف بود ، مهذا پاره ابری سیاه ، صورت نازنین ماه را ، در سیاهی خود ناپدید کرد ...

گفتم اسمان باین صافی معلوم نیست این قطعه ابر سیاه از گریبان ما چه میخواهد ؟. اشاره به ابر کرد ، اهی کشید و گفت:ان؟

ان ابر نیست! عصاره ی ناله های پنهانی عشاق واقعی است.

که شاهد عشق دروغی و پوشالی من وتو نباشد

 

 

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه دهم فروردین 1385ساعت 17:48  توسط امیر مسعود  |